Bazı insanlar ağladıklarında dayak yemişten beter olur. Böyleleri tekmelerle ve coplarla yedikleri darbelerden değil de ağlarken yara alırlar. Gözyaşları kalpte başlar ama bazılarımız kalbi öylesine gözardı ederiz ki o konuşmaya başladığında yüzlerce acıyı ve kederi aynı anda işitiriz. Ağlamanın iyi ya da doğal bir şey olduğunu biliyoruz. Ağlamanın bir zayıflık göstergesi olmadığını, tam tersine bir güç göstergesi olduğunu biliyoruz. Yine de ağlarken sanki dünyadan kopuyor, yere gövdeden kesilmiş ağaçlar gibi çakılıyoruz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder